Sabine in Mexico: 'Ik mis het om in dezelfde ruimte te zijn, al is het maar om een tissue aan te geven'

De moeilijke momenten

"In Mexico-Stad leef ik soms best in een bubbel. Elke dag is een combinatie van hoge temperaturen, nieuwe indrukken, lekker eten en verse vrienden. Het voelt soms alsof ik permanent op vakantie ben. Maar soms knapt die bubbel door nieuws uit Nederland. Een appje dat je niet wilt ontvangen of een telefoongesprek dat je niet wilt voeren."

"Het was woensdagochtend toen een vriendin me appte. Tijdens de termijnecho bleek het hartje van haar zo ontzettend gewenste baby niet meer te kloppen. Ik moest haar berichtje wel drie keer lezen voor het binnenkwam. Op dat moment wilde ik het liefst naar haar toe. Ik wilde haar een knuffel geven en haar de ruimte geven om haar verdriet met me te delen, maar in plaats daarvan zat ik in een espressobar aan een krakkemikkig houten tafeltje te werken."

"Een aantal weken daarvoor kreeg ik verdrietig nieuws van een andere vriendin. Zonder dat ze het zag aankomen, was haar relatie voorbij. Er waren nooit alarmbellen afgegaan, ze hadden nooit gesprekken gevoerd die de breuk voorzichtig aankondigden. Het was voorbij. Na tien jaar. Ik wilde naast haar op de bank zitten met wijn en junkfood. Maar ook nu gold: ik was er niet."

Er voor iemand zijn

"Er zijn veel mooie momenten die ik mis – verjaardagen, begeerlijke promoties op het werk, koophuizen – maar het zijn de moeilijke momenten die het hardst binnenkomen. Want dan wil je er voor iemand zijn. Een videobelletje doet het ’m dan niet. Ik mis het om in dezelfde ruimte te zijn, zelfs als je niet weet wat je moet zeggen. Al is het maar om iemand een knuffel te kunnen geven of om een tissue aan te geven.  In films lijkt emigreren vaak zo glamoureus, en ik denk dat ik het voor mezelf ook romantiseerde. Maar in de praktijk blijkt dat tijdzones voor veel vertraging zorgen en dat ‘Ik ben er voor je’ appen heel leeg kan voelen als je fysiek bij iemand wilt zijn."

"Ik koos ervoor om te gaan, maar dat betekent niet dat het altijd makkelijk is. Ik kan alleen maar hopen dat mijn dierbaren weten dat een ‘Ik ben er voor je’ geen loze belofte is, maar een uiting van vriendschap van iemand die altijd meeleeft, ook op duizenden kilometers afstand."

"En terwijl ik schrijf over de afstand en struggles die daarmee gepaard gaan, kan ik mijn nieuwsgierigheid naar de rest van de wereld niet onderdrukken. Na een jaar in Mexico-Stad roept een voor mij nog onbekend deel van de wereld me. Daarom neem ik afscheid van mijn column voor Marie Claire. De komende maanden ga ik door Azië reizen. Ik begin in Japan en Zuid-Korea. Waar ik daarna heen zal gaan, dat weet ik nog niet precies, maar ik heb ontzettend veel zin om dat te gaan ontdekken."