Fleur Launspach windt zich op over genderdiscriminatie: 'Mijn inzet is net zoveel waard als die van mannen'

Wel budget voor de mannen

"Stel: je wordt gevraagd om een avondprogramma te presenteren. Het is een corporate event over politiek en economie. De bedoeling is dat ik vijf gasten interview: een panel met experts in hun vakgebied. Zelf ben ik de enige vrouw. Van tevoren wordt me verteld dat er geen budget of compensatie is voor de tijd en expertise die ik erin steek. Maar wat blijkt, wanneer ik rondvraag achter de schermen: voor de mannelijke experts in het panel is wél geld vrijgemaakt."

Ondermijnend gedrag

"Het vreemde aan dit – waargebeurde – voorbeeld is dat het hoofd van de organisatie nota bene ook een vrouw is. In de afgelopen jaren heb ik haar al vaker uitgelegd dat ik uit principe niet gratis werk. Toch blijft ze het proberen, met zinnen als: 'Ja, maar jij doet het zó goed, mensen verheugen zich erop als jij presenteert, maar we hebben echt geen budget.' Of zelfs: 'Het is goed voor je ervaring en je netwerk.' Van die laatste opmerking komt de stoom uit mijn oren. Ik ben een vrouw van 36, met ruime ervaring in mijn vak – geen student die je met dit soort teksten kunt afschepen. Het is ondermijnend."

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

De loonkloof en de motherhood penalty

"Maar waarom gebeurt dit, vraag ik me af? Het is een feit dat er in 2025 nog steeds een loonkloof bestaat: vrouwen in de EU verdienen gemiddeld twaalf procent minder dan mannen. Wereldwijd zijn de cijfers erger. De meeste topfuncties worden nog altijd vervuld door mannen. En er spelen allerlei structurele problemen mee. Vrouwen betalen een motherhood penalty: na de komst van kinderen stagneert of daalt het inkomen van vrouwen vaak, terwijl dat van mannen juist stijgt. Ze werken vaker in deeltijd, en nemen nog altijd het grootste deel van de kinderopvang en mantelzorg op zich."

"Het is bovendien een hardnekkig cultureel probleem. Na eeuwen van onderwaardering van vrouwen zit het zó diep in ons denken dat we het ergens nog steeds normaal vinden dat vrouwen minder geld waard zijn dan mannen, en dat ze daarnaast behulpzamer en meegaander zijn als je iets van ze vraagt. Het is zo’n blinde vlek dat zelfs de vrouwelijke organisator van het event dat ik beschrijf niet eens doorheeft dat ze een andere vrouw ondermijnt. Ze vindt het vanzelfsprekend dat de mannen worden gecompenseerd voor hun tijd en kennis, terwijl ze van mij verwacht dat ik het gratis en in mijn vrije tijd zal doen."

'Als ik dit normaliseer en er niet tegenin ga, dan dupeer ik niet alleen mezelf maar ook andere vrouwen en de volgende generatie'

"Natuurlijk ging ook door mijn hoofd dat het misschien aan mij lag: ben ik te aardig geweest? Maar daarna bedacht ik: als ik dit normaliseer en er niet tegenin ga, dan dupeer ik niet alleen mezelf maar ook andere vrouwen en de volgende generatie. Dus besluit ik ervoor te vechten. ‘Mijn tijd en inspanning zijn net zoveel waard als die van de mannen in het panel’, zeg ik in een tenenkrommend gesprek. Ik krijg uiteindelijk een kleine, bijna symbolische vergoeding, maar toch is het me veel waard om hier principieel op te blijven hameren."

Blijf jezelf bevragen

"Dat is dan ook een voornemen voor mezelf, en mijn nieuwjaarsboodschap aan andere vrouwen: blijf jezelf bevragen. Verwacht je onbewust méér van jezelf of van andere vrouwen (dan van mannen), tegen een lager tarief? Waarom? Het is begrijpelijk – we hebben eeuwenlang het werk van mannen hoger gewaardeerd. Maar dat moet stoppen. Laten we elkaar helpen om eeuwen aan genderdiscriminatie uit onze cultuur en uit onszelf te bannen."