Ze had haar droombaan (en topsalaris), maar nam na 9 dagen al ontslag: dit is waarom

Iets meer dan een jaar geleden begint journalist Raounak Khaddari aan haar droombaan. In de jaren daarvoor werkt ze naar volle tevredenheid voor de Amsterdamse krant Het Parool, waar ze voornamelijk schrijft over de thema's onderwijs en jongeren. Maar als ze een aanbod krijgt van het tv-programma Nieuwsuur, klinkt dat als de perfecte volgende stap. Een gerenommeerde werkgever, een vast contract, een uitstekend salaris. Wat kan een mens zichzelf nog meer wensen? Raounak is enthousiast en gaat ervoor. Ze zegt haar baan bij Het Parool op, shopt nieuwe kantooroutfits met haar vriendinnen en meldt zich op haar eerste werkdag vol goede moed bij haar nieuwe chef.

"Ik had nul nul voorgevoel dat deze baan op enige manier kon mislukken", vertelt Raounak. "Anders had ik mijn baan er ook niet voor opgezegd. Het is de eerste keer dat ik van baan ben geswitcht. Eerder had ik die behoefte nooit gevoeld, maar hierbij dacht ik: dit ga ik doen, hier heb ik zin in. Op papier was alles perfect, maar toch voelde het in de praktijk meteen onprettig. De eerste dagen uitte zich dat in een gek gevoel, een soort onrust. Ik kon niet echt plaatsen waar dat vandaan kwam, dus ik besloot om het nog even aan te kijken. Wie weet was het gewoon de nieuwigheid. Maar het werd er niet beter op, alleen maar slechter. Ik kreeg een stijve nek, stond op met een somber gevoel."

Niks voor Raounak, die normaal gesproken heel blij en energiek wakker wordt. "In de eerste week had ik bij vriendinnen al laten vallen dat ik er niet op mijn plek zat: ‘Het voelt niet goed’. Zij reageerden heel lief, maar ze waren ook verbaasd: ‘Joh, maar dit is toch wat je wilde, hier heb je altijd naartoe gewerkt!’ Ze snapten er niets van. Wat gebeurt hier nou? Ik heb ook nog gebeld met een paar oud-collega’s die me hadden geappt hoe het ging op mijn nieuwe werk, om te vragen of zij herkenden hoe ik me voelde. Wat moet ik hier nou mee? Na negen werkdagen was voor mij duidelijk dat het klaar was. Ik wist nog steeds niet precies waarom, maar het voelde niet goed. Toen heb ik ontslag genomen."

De drang naar meer

We voelen ons allemaal wel eens rot. Je hebt je dag niet, je zit niet zo lekker in je vel. Maar hoe vaak denk je eigenlijk bewust na over hoe je je voelt? Over waar een bepaald gevoel vandaan komt? En doe je daar dan ook iets mee? Het antwoord is in de meeste gevallen ‘nee’, zegt Raounak, die na haar ontslag in eerste instantie alleen maar grote opluchting voelde. "Maar al snel ontstond er ook een soort onrust. Ik had geen werk, was op dat moment single, mijn ouders waren net naar het buitenland verhuisd en mijn broer zou hun voorbeeld volgen. Mijn hele basis was weg, alles lag open. Er was niets dat moest, maar ik had ook geen idee wat ik eigenlijk wilde. Dat was iets wat ik moestgaan uitzoeken."

Het einde van het hoofdstuk Nieuwsuur werd daarmee het begin van een zoektocht. Een persoonlijke zoektocht naar hoe Raounak zich eigenlijk voelde, wat al snel uitmondde in iets groters. "Ik ben naar mijn oude werkgever Het Parool gegaan om te vragen of ik terug mocht komen", aldus Raounak. "Dat mocht gelukkig. In de maand dat ik between jobs zat, ben ik gaan kijken: hoe zit dit nu eigenlijk, wat is hier gebeurd? Ligt dit aan mij, zijn er onderzoeken over eruggaan naar je oude baan? Maar ook: waarom wilde ik zo graag weg bij Het Parool? Het was daar allemaal goed, ik kon me geen fijnere collega’s wensen. Maar toch was er de drang naar meer, iets anders, blijven groeien, de volgende stap."

Al snel blijkt dat Raounak hierin niet alleen staat. "Ik dacht lang dat ik zelf zo ambitieus was, maar inmiddels weet ik dat de hele maatschappij ons op zo’n manier in de greep heeft dat de drang naar groei een soort gewoonte is geworden. Onze hele wereld is geënt op groei. Alles moet meer, beter, groter en sneller. Vanmorgen dronk ik koffie met een leuke meid die de journalistiek in wil. Ik zei: ‘Nou, wat let je?’, waarop zij antwoordde: ‘Ja maar, ik ben al 31, dus ik heb de boot eigenlijk al een beetje gemist.’ Het is knettergek dat we denken dat je vanaf je twintigste een ladder moet beklimmen die alleen nog maar omhooggaat. Je kunt op elk moment met iets nieuws beginnen, ongeacht je leeftijd."

Wat is dat eigenlijk, voelen?

We leven in een samenleving waarin alles meetbaar is: prestaties, geluk, status. Maar het contact met ons gevoel, dat zijn we volgens Raounak een beetje kwijtgeraakt. "We komen ter wereld in een infrastructuur die er al ligt. Er is al voor ons bepaald dat we moeten werken om te leven. Dat leven is in Europa best prijzig, dus je moet steeds harder werken om dat te kunnen bijbenen. Om je heen zie je wat er allemaal mogelijk is en daar wil je aan meedoen, want mensen zijn groepsdieren en willen niet uitgesloten worden. Dat wordt alleen maar meer en meer, want vroeger zag je alleen je buurmeisjes en je schoolvriendinnen, maar nu kun je op elk moment online zien wat iedereen heeft en doet."

Het idee is ontstaan dat het leven maakbaar is, omdat we het plaatje krijgen voorgeschoteld dat iedereen alles maar voor elkaar kan krijgen als je er hard genoeg voor werkt. Raounak: "Maar de vraag is wát je dan allemaal voor elkaar moet krijgen. Wanneer is het genoeg? Dat weten we niet meer, want we zijn verleerd om te voelen hoe het echt met ons gaat. Gevoel wordt al snel gezien als zweverig, iets wat gepaard gaat met geurkaarsen en spiritualiteit. Maar we hebben er allemaal mee te maken en er is heel veel onderzoek naar gedaan. Vanuit dat uitgangspunt ben ik met het onderwerp aan de slag gegaan, aan de hand van de wetenschap en inzichten van grote, bekende denkers."

Wat is dat eigenlijk, voelen? Kunnen we in onze huidige maatschappij vol prikkels en prestatiedrang nog wel goed genoeg voelen? En doen we dat ook? Allemaal vragen die worden beantwoord in het boek Hoe voel je (je)?, waarin Raounak al haar research naar dit onderwerp op een leesbare, toegankelijke manier heeft gebundeld. "In het begin was het vooral een zoektocht voor mezelf, maar gaandeweg voelde ik dat ik ook andere mensen kan helpen met de inzichten die ik tegenkwam. Bijvoorbeeld dat niks moet. Stippel je eigen pad uit, het hoeft allemaal niet zo groots en meeslepend. Als jij blij bent met je baan, waarom moet je dan hogerop? Dat is geen stilstand, maar gewoon het leven."

Hé, ik ben op een goede plek

Veel mensen vinden het lastig om naar hun gevoel te luisteren en negeren de signalen dat het niet goed zit. "Als jij continu ontevreden bent met wie je bent, wat je doet en hoe je leven eruitziet, dan is dat een alarmbel die rinkelt", zegt Raounak. "Heb jij elke keer dat je het kantoorgebouw van je werk binnenstapt hoofdpijn of denk je: pfff, daar gaan we weer? Dan zegt dat ook iets over jouw gevoel. Net zoals wakker worden met een onbestemd gevoel en nekpijn, zoals ik dat zelf ook heb gehad toen ik net was begonnen aan mijn nieuwe baan. Ik hou niet van het woord ‘moeten’, want in principe moet je niks. Maar je zou eigenlijk wel moeten onderzoeken waar dat vandaan komt."

Voor wie het lastig vindt om te voelen, heeft Raounak een paar simpele oefeningen om tot de kern te komen. "Je gevoel is je innerlijke weten. Het zit vanbinnen. Hoe je daarbij komt, is eigenlijk heel simpel: door te vertragen. Dat betekent dat je gaat zorgen dat je de tijd hebt, bijvoorbeeld vijf minuten, een kwartier of een half uur, waarin je niets hoeft te doen en geen nieuwe prikkels krijgt. Zet je telefoon uit, ga op de bank of een stoel zitten in een ruimte waar het stil is. Zorg ervoor dat je niet wordt afgeleid door iets wat er in je omgeving gebeurt. Je hoeft geen ademhalingsoefeningen te doen of ergens aan te denken. Gewoon er zijn is genoeg. Laat het maar gewoon even gebeuren."

Voor veel mensen is dat ongelofelijk moeilijk, omdat we niet gewend zijn aan even ‘niks’. "We hebben een takenlijst, moeten van alles, dat gaat maar door", aldus Raounak. "Een stapje terugdoen en alleen maar zitten en voor je uitkijken staat gelijk aan afkicken. Misschien lijkt het de eerste keren alsof er niets gebeurt, behalve dat je onrustig wordt en het vervelend vindt. Maar als je het vaker doet, word je vanzelf kalmer en kom je misschien wel op nieuwe inzichten of ideeën. Het is eigenlijk net alsof je oefent voor de spagaat. Elke keer dat je het doet, kom je een beetje dieper in je gevoel en weet je beter wat je wel of niet wilt. Totdat je op een dag denkt: hé, ik ben op een goede plek."