Maaike Helmer over de diagnose autisme: 'Nu weet ik dat mijn brein anders gewired is'

"Heel mijn leven liep ik tegen dingen aan die niet helemaal goed gingen. Ik vond mezelf ‘oddly specific’, zo eet ik in periodes elke dag min of meer hetzelfde; ben ik super loyaal in vriendschappen, maar vergeet wel ieder jaar je verjaardag; mijd ik netwerkbijeenkomsten en verjaardagen, omdat ik letterlijk ziek wordt van small talk; kan ik maar één sociale afspraak op een dag aan, en heb ik allerlei regels om een dag te managen."

"Vaak labelden mensen me met woorden als selectief arrogant, lui en dom, maar ook superfanatiek. Zo heb ik bij de natuurwinkel gewerkt waar ik drie broden niet uit elkaar kon halen, terwijl ik je wel alles kan vertellen over neuropsychologie. Op een gegeven moment ging ik een patroon in die opgeplakte woorden ontdekken en dacht ik: hé, dit klinkt als autisme. Uit de testen en onderzoeken die ik daarna deed, kwam inderdaad deze diagnose."

"Als een opluchting, want er was letterlijk een woord voor, maar het was ook verdrietig. Ik heb me heel mijn leven aangepast, keek goed naar hoe anderen het deden en probeerde me te houden aan ongeschreven regels en sociale omgangsvormen die ik vaak niet begreep. Dat maskeren is handig maar ook enorm vermoeiend. Op een gegeven moment ging ik zelf ook geloven dat ik dom, lui, geen goede vriendin en egoïstisch was. Nu weet ik dat mijn brein anders gewired is."

"Voor iedere autist is het anders en voor sommigen zit er helemaal geen voordeel aan. Maar voor mij geldt dat ik goed patronen kan herkennen, verbanden kan leggen en out of the box kan denken. Daar ontleen ik heel veel geluk aan!"

"Voor mij is het een enorme troost dat er een woord voor is. Ik hoop dat het boek dat ook zal zijn voor anderen, dat ze zich gezien of getroost voelen. Daarnaast is het een pleidooi voor elkaar open tegemoet treden. Bij mij werd er veel geoordeeld en ingevuld, terwijl vragen stellen zoveel had gescheeld."