Hoe designer Julie Kegels de catwalk verovert

Er hangt iets in de Belgische lucht dat veel modetalent voortbrengt. Over de bekendste lichting ontwerpers, ‘de Antwerpse Zes’ (onder wie Dries Van Noten, Walter Van Beirendonck en Ann Demeulemeester) is binnenkort een tentoonstelling te zien in het MoMu, maar intussen is er al een nieuwe generatie opgestaan. De jongste hiervan is Julie Kegels (1998). Ze is amper vijf jaar afgestudeerd en mocht in Parijs al het zomerseizoen openen. Haar defilé onder een metrostation was een ode aan haar muze: de vrouw. "Ik heb altijd een groep vrouwen in mijn achterhoofd, steeds in andere gedaantes en met andere verhalen", zei ze hierover tegen W Magazine.

Verkleden op de catwalk

Voor de show Quick Change zocht ze naar wat al die moderne vrouwen uit haar leven en fantasie met elkaar gemeen hebben. Ze zijn druk en ambitieus, en hun outfits moeten daarmee rekening houden. Dus kregen jasjes een handige schuifjessluiting (in plaats van knopen of ritsen) en de rokken royale zakken waarin je met gemak pasjes, sleutels en een notitieblok kwijt kunt. De juwelen waren stickers, rechtstreeks op de hals, oren of polsen geplakt.

Eén model droeg haar pak voor de volgende dag bij zich in een kledinghoes – net terug van de stomerij, want ambitieuze vrouwen plannen hun look vooruit. Andere modellen leken al bijna thuis: ze kleedden zich on stage om, hunkerend naar hun comfortabele bankhang-uniform. Ze maakten hun bloezen met drukknoopjes los en strikten de mouwen om hun taille als een riem. Een kantoorjurk viel zo knap uit elkaar dat-ie een compleet ander silhouet kreeg, geschikt voor een cocktailfeest later op de dag.

Niet elke outfitwissel was even geslaagd, en bij veel modellen waren vegen van uitgesmeerde lipstick te zien. Dat soort realisme laat Kegels expres toe: wie te veel haast heeft, maakt nou eenmaal blunders.

Creatieve basis

Je kunt je afvragen wat Kegels, met haar amper 27 jaar, eigenlijk weet van vrouwen. En dan vooral van de oudere vrouwen die zich haar dure stukken kunnen veroorloven. De collecties kwamen niet tot stand vanuit levenservaring, maar ‘uit gesprekken met vrienden’, vertrouwde ze Metal Magazine toe. De kennis moet dus in de ontwerper zitten, die zichzelf omschrijft als classy met humor, zelfspot, en trots op wie ze is.

Modesignalen waren er al tijdens Kegels jeugd in Antwerpen die ze in verschillende media beschrijft als ‘romantisch’. Van haar ouders leerde ze haar verbeelding gebruiken. Ze lieten haar cultuursnuiven en stuurden haar naar een speciale school waar ze haar creatieve impulsen kon volgen - een zogenaamde Waldorfschool, naar de fi osofie van Rudolf Steiner, waarbij de creatieve ontwikkeling van leerlingen centraal staat. Eenmaal op de ‘gewone’ middelbare school groeide haar droom om er snel weer vanaf te zijn en de mode in te gaan.

Kegels maakte al modetekeningen sinds ze een potlood kon vasthouden, en hield spreekbeurten over modekoningen als Poiret en Madame Grès. Haar talent ontvouwde zich geleidelijk. Na haar afstuderen aan de prestigieuze Antwerpse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, onder begeleiding van docenten vande Antwerpse Zes, vertrok ze naar de studio’s van groten in de mode: eerst naar Meryll Rogge (tevens creatief directeur bij Marni) en daarna naar Pieter Mulier voor Alaïa in Parijs.

Free spirit met ambitie

Vrouwen die ambitieus zijn en geven om uiterlijke verzorging, dat lijkt de doelgroep die Kegels voor zichzelf heeft uitgesneden. In 2024 debuteerde ze met 50/50: een collectie voor de vrouw – misschien wel elke vrouw – die voor 50 procent verantwoordelijk en ambitieus is en voor de overige 50 procent een free spirit vol liefde en creativiteit. Die soms niet goed weet waar ze die kanten van zichzelf moet laten. De show toonde modellen die voor de spiegel een laatste check deden, de blik op zichzelf: kan ik zo voor de dag komen? De spiegel had nog een functie, want dankzij de reflectie kon je als bezoeker perfect alle achter- en zijkant-details zien.

In de vervolgcollectie A Pool Will Do gaf Kegels uiting aan de twee facetten van de vrouw in de vorm van twee geliefde types: een burgerlijke Parijse die alles onder controle heeft en de surfergirl uit Los Angeles die de losbandige vrijheid leeft. «In het contrast komt de waarheid naar boven», zei ze in een interview, mits je het luchtig houdt.

Het verkleedmotief en de rol van naaktheid staan vanaf het begin centraal. Kegels FW-25/26-show Dresscode begon intiem: een model in huidkleurige lingerie stapt de ruimte in. Ze trekt een herkenbare outfit aan: jeans, witte bloes en trui, maar dan aan elkaar genaaid tot één geheel en gesloten met een lange rits. Later doet ze dat uniform weer uit en verlaat ze halfnaakt het podium, na een parade vol vragen over wat naaktheid precies is.

Voor Kegels lijkt het begrip ‘naakt’ te zijn verbonden met passie en innerlijke drive: vrouwen die gaan voor wat ze willen en zich daarin kwetsbaar durven opstellen. Inspiratie voor de show was het boek Executive Style, waarin auteur Judith Price stelt dat je het hebt gemaakt als je interieur dit ook uitstraalt. In de collectie laat Kegels zien hoe je dit gegeven kunt belichamen, bijvoorbeeld met zachte wollen dekenjassen, -tops en -jurken met op de etiketten: droom groots en slaap warm. Sommige modellen belichamen de meubels zelf, door middel van een bankstelprint of een top van velours kussens. Voor het contrast zijn er ook stijve looks in een soort boomschors-leer, want voor grote dromen moet je stevig geworteld zijn.

1. Stickers als juwelen.
2. Elegantie is key.
3. Kegels’ signature item: thong socks.
4. De kussentas

Humor en realisme

De looks van Kegels hangen aan elkaar van humor en realisme, maar de elegante verpakking staat voorop. Zonder die elegantie komt een debutant in Parijs zelden voorbij de critici (dat werd maar weer duidelijk uit de gemengde reacties op de collectie van de Neder-landse Duran Lantink voor Gaultier). Kegels legt het van oorsprong Franse woord elegance in de media uit als een eigenschap: iets dat je niet kunt kopen, omdat de kern vanbinnen zit. Elegantie wordt gevormd door ons gedrag. Kleren kunnen die kracht versterken en dan met name als je erin beweegt – kijk maar hoe stof iemands lichaam soms nóg eleganter kan maken.

Eén ding waar Kegels nog weleens spijt van zou kunnen krijgen, is de stijl van de handtassen in haar collecties. Voor veel luxemerken vormen tassen de grootste inkomstenbron, maar die van haar zijn zelden functioneel: kussen-tassen (wel met rits), volledig platgeslagen tassen waar niet in past, exemplaren met de tekst girl arriving at work in wet socks. Helaas niet echt geschikt voor op kantoor.

In die zin hebben haar ontwerpen ook iets weg van de Belgische ontwerper met wie elke debutant wel in één zin genoemd wil worden: Martin Margiela. Bij hem kwam de functie ook nooit op de eerste plek. Iets dat ook geldt voor Kegels thong socks, nu al haar signatuurkledingstuk: een legging in vintage pop-kleuren, te bevestigen om je middelste teen als een soort string. Modellen droegen ze tijdens Quick Change gewoon als broek, over hun poffende onderbroeken die er slordig bovenuit piepten. Mode? We zullen het in elk geval overwegen, en daarmee heeft Kegels haar werk goed gedaan.