Journalist Mariska gaat op zoek naar verbinding: 'Ik heb behoefte aan meer mensen om me heen, om ergens deel van te zijn'

Na vijftien jaar in haar eentje tikken aan de keukentafel gaat journalist Mariska op zoek naar meer verbinding. Die vindt ze op onverwachte plekken.

Al vijftien jaar werk ik als journalist vanuit exacte hetzelfde huis en haal ik bij exact dezelfde koffietentjes mijn cappuccino. Het is eigenlijk een klein wonder dat ik pas sinds een paar weken een gevoel van verbinding mis. En nee, dat betekent niet dat het tijd is om op zoek te gaan naar een vaste baan, want mijn vrijheid zou ik voor geen goud willen missen. Op zoek naar nieuwe vrienden hoef ik ook niet, want hun namen prijken maar wat vaak op de pagina’s van mijn dankbaarheidsdagboek. Maar vijf dagen per week in mijn uppie vanuit huis werken wordt een beetje too much of eigenlijk too little. Ik heb behoefte aan meer mensen om me heen, om ergens deel van te zijn, aan actie. Tijd om de zaken eens op te schudden.

Sprakeloos bij de cacaoceremonie

Als ik lees dat mijn yogaschool een cacaoceremonie host, geef ik me meteen op. Ik plof als een van de eersten neer op de kussentjes die in een cirkel liggen. Als de enige mannen in de groep links en rechts van mij gaan zitten, moet ik grinniken. Echt nét voor de ceremonie vroeg ik me af of ik me misschien weer eens wat meer moet openstellen voor de liefde – zou dit alvast een kleine boodschap van het universum zijn? We doen van alles deze avond; we bewegen op muziek door de ruimte en moeten intuïtief stoppen voor iemand die fijn aanvoelt. Ik stop precies bij het meisje die ik al zo'n prettige uitstraling vond hebben. Vervolgens kijken we elkaar minutenlang in de ogen. Ik ben trots op mezelf: als twintiger kon ik bij een soortgelijke opdracht wel door de grond zakken van ellende. Nu vind ik het juist mooi om elkaar echt even te zien – in hoeverre dat kan zonder woorden. We eindigen in een intieme cirkel met de armen om elkaar heen. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen hiervan gruwelen. Ik ben dan ook niet verbaasd als ik achteraf buiten een groepje twintigers in shock hoor fluisteren dat ze dachten dat het om diepe verbinding met zichzelf draaide. Ik snap dat verbinding met jezelf in een wereld die maar door raast ook een luxe is geworden. Maar in deze individualistische maatschappij is verbinding met anderen dat misschien nog wel meer. En dus stap ik die avond met een warm gevoel mijn bed in.

'Ik heb behoefte aan meer mensen om me heen, om ergens deel van te zijn'

Vreemden ontmoeten bij The School of Life

We zitten in een zaaltje van ‘moderne tempel’ The School of Life om mee te doen aan het evenement ‘meeting strangers’. Als de host vraag wie er nerveus is, schieten vele handen de lucht in. De mijne zit er niet bij; ik kan juist niet wachten om met het kaartspel The therapy game in kleine groepjes persoonlijke vragen te beantwoorden. Misschien komt het wel omdat ik door therapie vaker mijn zielenroerselen met een praktisch onbekende heb gedeeld, en als journalist gewend ben de intiemste verhalen te horen én vertellen. De vraag die mijn eerste groepje trekt: of er iemand uit je verleden is tegen wie je sorry zou willen zeggen? Grappig, we komen allemaal bij verhalen over ex-achtigen uit. Meerdere rondes met andere vragen volgen. Zo deelt een man over zijn aankomende ontslag waardoor al zijn jaren research de prullenbak in kunnen. Heftig, vol medeleven vraag ik door. Maar wanneer het mijn beurt is en ík iets persoonlijks deel, kijkt de beste man me in complete paniek aan. Ik heb gehoord over dit soort mannen – die bijvoorbeeld tijdens een date geen enkele vraag stellen – maar ik had er nog nooit een tegenover me gehad. Ik weiger dit voor hem op te lossen en laat de ongemakkelijke stilte lekker voortduren. In een volgend groepje pak ik een vraag uit de categorie sex: waarbij vraag jij je af of je wel goed genoeg bent in bed? Oef, dit is wel next level intiem. Ik wil er nog best over nadenken, maar ik voel dat mijn gesprekspartners een muur hebben opgetrokken. Ik vraag of ik hun ongemak juist aanvoel en als ze knikken stel ik voor de groep kleiner te maken en een andere vraag te pakken. Opgelucht gaan ze akkoord. Later komt de leidster naar me toe om me te complimenteren met deze zet: blijkbaar is het heel knap om midden in het spel vanuit een helikopterview ongemak bespreekbaar te maken. In the pocket, maar het belangrijkste inzicht is eigenlijk dat ik dit soort events niet per se nodig heb. Ik héb al mensen om me heen met wie ik diepe gesprekken voer. Ben ik eigenlijk wel op zoek naar diepe verbinding of naar iets anders?

'Verbinding zit óók in oppervlakkige gezelligheid, leer ik tijdens een lesje krachttraining'

Lachen bij krachttraining

Het antwoord vind ik onverwacht bij een lesje krachttraining. Dit wil ik al tijden gaan doen, maar een sportschool voelde veel te intimiderend. Wanneer een pilatesschool in de buurt mailt dat ze vanaf nu ook krachttraining aanbieden, sta ik dan ook meteen op maandagochtend om acht uur klaar. Trainster Natascha ziet meteen dat ik niet gepusht wil worden, maar rustig moet opbouwen. En dat werkt: weken later sta ik nog steeds elke maandag en zaterdag gewichten te heffen. Niet alleen om fit te blijven, maar ook omdat ik weet dat de leidster me daar verwacht en ik uitkijk naar het gezamenlijke zuchten en steunen in het kleine groepje. Nu merk ik pas hoe solistisch yoga eigenlijk is – hoeveel leuke mensen ik daar met de jaren ook ontmoet heb, je staat toch alleen in stilte op je matje. Tijdens de krachttraining kun je tussendoor prima geinen, praten en elkaar aanmoedigen. Verbinding zit dus óók in oppervlakkige gezelligheid. Misschien ben ik eerder op zoek naar luchtige contactmomenten waarmee ik mijn dag vrolijk begin.

Voetje vrijen bij de coworking

Die hoop ik ook te vinden tijdens mijn werkdag en daarom verwissel ik mijn thuiskantoor (lees: mijn eettafel) voor een hippe coworkingspace. Omdat ik normaal vooral met vrouwen werk, word ik helemaal enthousiast van alle mannen die er rondlopen – weer eens wat anders. Ik kies voor een vaste werkplek en als een kwispelende puppy stel ik me aan iedereen in de ruimte voor. Klein probleem: bijna niemand beantwoordt mijn enthousiasme. De meesten mompelen hun naam en duiken meteen weer in hun laptop. Oké, we zijn hier om te werken, maar als zelfs iemand die aan hetzelfde bureaublok gaat zitten niet erkent dat ik daar als newbie zit, vind ik het echt asociaal worden. Ik stel me maar weer voor en word vervolgens op een vijftien minuten durende monoloog getrakteerd. Zucht. Zou het kunnen zijn dat mannen minder dan vrouwen geconditioneerd zijn om sociaal gedrag te vertonen? Als ik uren later geconcentreerd aan het werk ben, komt de jongen tegenover me binnen en hij stelt zich wél voor. Ik schrik zo dat iemand tegen me praat dat ik rood aanloop, maar goed, we maken in elk geval een kletspraatje. Een halfuur later vraagt hij of ik misschien wil stoppen met voetjevrijen. Shiiiit… dat was dus geen voetensteun. We kunnen erom lachen. Het lachen vergaat me als ik vervolgens weer drie dagen in doodse stilte werk. Ik besluit een laatste poging tot contact te doen tijdens de maandelijkse borrel en anders geef ik het op. Het werkt, hier zijn de gezellige mensen! Eindelijk kan ik mijn bubbly zelf zijn en van het ene groepje naar het andere fladderen om te landen bij het allerleukste. Ik word aan hun gezellige WhatsAppgroep toegevoegd, verhuis naar hun blok en lunch voortaan met ze. Na drie weken draait een man in de ruimte zich out of the blue naar me om: “Ik weet dat ik niet veel zeg, maar privé ben ik wel heel sociaal hoor, ik heb gewoon veel werk.” Drukte als excuus voor zero sociaal gedrag – ik kan er niks mee.

'Op de maandelijkse borrel van mijn nieuwe coworkingspace ontmoet ik eindelijk de leuke mensen'

Voorbij de façade

Verbinding vind je soms ook bij mensen die je niet wekelijks of zelfs jaarlijks ziet. Dat merk ik wanneer ik voor Marie Claire Moenira Luqman van stichting Life Skills interview. We hadden bij een eerder interview ook al meteen een klik. Als ze geïnteresseerd vraagt hoe mijn jaar was, kan ik het niet opbrengen om ‘goed’ te zeggen en vertel eerlijk over de downlights: huidkanker, verdwalen in de jungle, seksuele intimidatie in de metro – er komt geen einde aan. Al luisterend kijkt ze me zichtbaar geraakt aan, en haar diepe empathie raakt mij weer. Vorige keer vertelde zij op haar beurt openhartig over haar worstelingen als vrouw van kleur in een overwegend witte bedrijfscultuur – en hoe haar dat gemotiveerd heeft jongeren uit Amsterdam Zuidoost te helpen. Soms is verbinding niet meer dan ruimte maken om het verhaal van een ander écht tot je te nemen – al helemaal als je zulke andere levenservaringen hebt. Datzelfde voel ik bij het lezen van 8380 km brug door Jayani Masthoff, over opgroeien in Nederland als geadopteerde vrouw van kleur. Haar ervaringen met racisme (een leraar die haar meerdere malen van spieken betichtte omdat hij niet wilde geloven dat ze als meisje van kleur hoge cijfers haalde), de ontmoeting met haar biologische vader (die blij was dat ze geen ‘werkhanden’ had zoals hij), de zoektocht naar haar identiteit en haar oproep tot meer verbinding raken me. Precies dat is de kracht van lezen: het nodigt uit tot echt luisteren en meeleven.

Therapie met jezelf

Dat écht luisteren zo veel doet, merk ik ook als ik tegenover psycholoog Anja van Onna zit – die ik regelmatig als expert raadpleeg. Ze nodigde me uit de relatief nieuwe therapievorm Method of Levels te proberen. De therapeut gaat hierbij volledig mee in je gedachten – ook de gekke zijsporen – en stelt slechts af en toe een vraag. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen omdat ik op dat moment weinig zorgen heb (mag ook weleens!), maar zodra ik begin te praten ontstaat er iets. Al check ik na vijf minuten in bij Anja: eh, is het niet raar dat ik zo veel over mezelf aan het praten ben? Maar dat is precies de bedoeling en dus ga ik door en kom ik opeens zélf tot inzichten. Ineens zie ik in waarom ik het gebrek aan verbinding bij de coworkingspace zo heftig vond: ik voel me er onveilig bij dat ik deze mensen totaal niet kan peilen. Verrek, dat ervaar ik vaker bij mensen met wie het niet lukt om in verbinding te komen. Een wijze les dat ik mag leren wat meer op mezelf te blijven focussen. Het verbaast me hoeveel inzichten er boven komen drijven. Dat bedoelen ze bij yoga dus met the wisdom resides within. Alleen neem je zelden de tijd om die innerlijke wijsheid te horen. Maar het is vooral het gevoel dat Anja écht goed luistert dat ervoor zorgt dat ik blijf praten. 

Ik dacht dat ik op zoek was naar diepe verbinding, maar eigenlijk wilde ik gewoon niet meer zo veel tijd alleen doorbrengen. Luchtige gezelligheid bleek totaal onverwacht net zo waardevol voor me te zijn als diepe verbinding. Die kleine momenten maakten echt het verschil: de enthousiaste begroeting van de sporttrainer, coworkers die even vragen hoe het gaat. Misschien is dat wel de echte winst: ontdekken dat verbinding net zo goed in kleine gebaren schuilt als in grote gesprekken. Al zijn en blijven de momenten van echt diepe verbinding ook zo belangrijk in een maatschappij waarin veel mensen ervoor kiezen de ander niet echt te zien of te horen. Misschien is dat de kern: niet minder alleen zijn, maar meer gedeelde menselijkheid vinden – hoe groot of klein ook.