Aoife Fleming over haar boek Vrouwen van Amsterdam: 'Ik mis vrouwen van kleur in ons straatbeeld'

"Ik vind het altijd interessant om bij straatnamen op te zoeken wie het is. Dus toen ik naar Amsterdam verhuisde en erachter kwam dat mijn straat naar een fictieve vrouw is vernoemd, zocht ik op welke straten nog meer naar vrouwen zijn vernoemd. Wat blijkt: van de meer dan 7000 straten, pleinen en hofjes in Amsterdam dragen slechts 244 de naam van een vrouw. Uiteindelijk heb ik er honderd gekozen die allemaal een band hebben met Nederland en op hun eigen manier het verschil hebben gemaakt. Het is goed om te weten wie deze vrouwen waren."

"Het is een heel mooie manier om vrouwen te eren die zich op een bepaalde manier hebben ingezet voor de maatschappij. Wat me opvalt, is dat veel belangrijke vrouwen uit onze geschiedenis een heel andere focus hadden dan mannen en zich vooral hebben ingezet voor anderen. Dichter Henriëtte Roland Holst vind ik bijvoorbeeld erg inspirerend. Zij werd eind negentiende eeuw geboren en naast het feit dat ze mooie gedichten schreef, was ze voorvechter van gelijkheid voor vrouwen. Ze heeft zich ook ingezet voor de onafhankelijkheid van Indonesië, en had het al over mensenrechten voordat de VN überhaupt was opgericht. En dat in een tijd dat het heel moeilijk was om je als vrouw uit te spreken."

"Ik mis vrouwen van Marokkaanse, Turkse en Surinaamse afkomst in het straatbeeld, zoals de Surinaamse schrijfster Astrid Roemer, die begin dit jaar is overleden. Zij was een pionier met haar literaire schrijven over feminisme. Ze schreef bijvoorbeeld over hoe moeilijk het kan zijn voor lesbische vrouwen om in Suriname zichzelf te zijn."

"Ik hoop met mijn boek duidelijk te maken dat vrouwen weinig zichtbaar zijn in de publieke ruimte, en dat het tijd is voor verandering. In NieuwWest is een wijk die naar buitenlandse vliegvelden is vernoemd, terwijl er door de eeuwen heen zoveel inspirerende vrouwen zijn geweest die erkenning verdienen. En ik hoop dat de publieke ruimte veel meer op vrouwen wordt ingericht. Zoals Jakoba Mulder in de jaren 50 en 60 als hoofdarchitect van Amsterdam deed, door op te letten dat er overzichtelijk groen werd geplant, zodat vrouwen zich op straat veilig voelden en vanuit de hoogbouw op hun spelende kinderen konden letten."