Fleur Launspach
Celebrity

Fleur Launspach had ruzie met haar partner over autorijden: ‘Wordt autorijden nog steeds als iets masculiens gezien?

Meet Marie Claire columnist Fleur Launspach (36). De journalist en VK-correspondent voor de NOS woont in Londen, heeft een vriend in Amsterdam en neemt ons mee in haar leven.

Fleur Launspach
2 minuten

"De enige keer dat ik ooit een schoen naar iemand heb gegooid, was in de auto op vakantie in Albanië. Een witte gymp. Naar mijn toenmalige partner, in een ruzie over autorijden."

"De witte gymp stuiterde door de auto. Hij ving ’m op en gaf de schoen verbaasd terug, waarna ik ’m gehaast aantrok en woedend de auto uit stapte."

"Het was de zoveelste keer dat hij commentaar had en elke keuze die ik maakte in het verkeer wilde controleren. Hij kon niet gewoon rustig in de passagiersstoel zitten. ‘Kijk uit!’ Of: ‘Waarom haal je niet in?’ Heb je die vrachtwagen (een kilometer verderop) gezien? Om gek van te worden."

"Mijn huidige partner heeft de neiging om op een vaderachtige manier ‘goed gedaan’ te zeggen zodra ik de auto heb geparkeerd. Alsof hij mijn docent is"

Mansplaining in de auto

"Afgelopen weekend – zeven jaar later, en inmiddels met een andere man – was het weer bonje in de auto. Mijn huidige partner heeft de neiging om op een vaderachtige manier ‘goed gedaan’ te zeggen zodra ik de auto heb geparkeerd. Ik heb hem al vaker uitgelegd dat dat klinkt alsof hij mijn docent is. Alsof hij het beter weet en mij lager inschat. En dat ik, als hij rijdt, nooit de behoefte voel om ‘goed gedaan’ te zeggen. Of om me überhaupt constant met het verkeer te bemoeien."

"Dit weekend bereikte ik een kookpunt toen hij besloot aan mijn stuur te trekken, terwijl ik in een smalle bouwomleiding een lastige bocht probeerde te maken. Volgens hem was dat ‘nodig’, volgens mij was het een gevaarlijke, bemoeizuchtige actie."

"Nu kun je natuurlijk denken: die Fleur kan totaal niet autorijden. Dat is een optie — maar gek genoeg hebben mijn vrienden, collega’s en familieleden daar nooit een probleem van gemaakt. Het lijkt een terugkerende strijd met de mannen in mijn leven. Ja, ik val op ietwat masculiene, dominante mannen. Maar betekent dat dat ik de rest van mijn leven ruzie ga hebben in de auto? Omdat het type man waar ik op val simpelweg de controle niet kan loslaten?

"Is het een man-vrouwding? Dat autorijden, ergens diep vanbinnen, nog steeds als iets masculiens wordt gezien?"

Man-vrouwding?

"En zo peins ik verder. Is het een man-vrouwding? Dat autorijden, ergens diep vanbinnen, nog steeds als iets masculiens wordt gezien: iets waarin mannen denken beter te zijn? Of ben ik, zoals mijn vriend zegt, gewoon te snel gepikeerd als iemand me corrigeert? Misschien gaat het minder over rijskills en meer over perceptie en over ego – aan beide kanten."

"Er is geen specifiek onderzoek naar autoruzies, maar uit gedragsstudies blijkt wel dat hoe sterker iemand zich identificeert met competentie, hoe moeilijker het wordt om controle los te laten. En laat dat nou precies zijn wat we van mannen vaker verwachten: controle, zekerheid, de leiding nemen. Terwijl vrouwen eerder worden geassocieerd met voorzichtigheid, aanpassen en volgzaamheid. Ik vermoed dat mijn vriend dit totale onzin vindt."

"Na de lunch hadden we het gelukkig alweer bijgelegd. In mijn relatie werkt het uiteindelijk het beste om erom te lachen. Tot het de volgende keer weer knalt – hopelijk zonder rondvliegende schoenen."