Jonna Works The News: Mijn vriendin zegde haar baan op en er gebeurde iets ongelofelijks

jonna 17-4Op het perron hoorde ik mijn naam. Ik draaide me om en zag mijn vriendin van vroeger. Ze zag er goed uit en ook weer niet. Ik kon niet thuisbrengen wat het was, maar uiteindelijk vertelde ze het zelf.

Ze had besloten om haar vaste baan op te zeggen. Niet dat ze niet genoeg verdiende of te weinig waardering kreeg. Maar ze miste die ‘sprankeling’, het gevoel waarvoor je elke ochtend je bed uit springt, ook op mindere dagen. Het had haar een jaar gekost om erachter te komen wat ze dan wél wilde. Ja, een kind. Maar het zwanger worden schoot niet op. ‘Het voelt of ik iets groots in mijn leven moet veranderen om andere deuren te openen,’ zoiets zei ze tegen me. Natuurlijk was het verstandig om eerst iets nieuws te hebben voor ze haar schepen achter zich verbrandde. De hypotheek was hoog, de economie onzeker. Maar met te veel verstand win je de oorlog niet.

Ze had nog geen plan B. Maar haar dream job moest in elk geval iets voor een microfoon of een camera zijn. Als twintiger werd ze vaak geïnterviewd als woordvoerder van een belangenorganisatie. Dat deed ze kittig en gevat. Ze was op haar plek in de spotlights, maar op de een of andere manier bleef het bij een incidentele verschijning. Ze had zich nooit gerealiseerd dat dátgene waar ze zich de beste versie van zichzelf voelde (voor de camera schuine streep microfoon dus) haar werk zou kunnen worden. Dus rolde ze van de ene baan in de andere. Tot de koek op was. Vier maanden na onze ontmoeting stuurde ze me via Facebook een bericht. Ze had een baan en wat voor één: co-host van een dagelijks radioprogramma. En oh ja, ze was zwanger. Je sluit een deur en het universum opent twee deuren. Die riedel, maar dan in het echt.

Deze week belde ze me: of ik in haar uitzending wilde komen om te vertellen over de 7 minuten work-out, waarover ik een blog had geschreven. Tijdens het voorgesprek kletsten we als vanouds bij. Ze kreeg de baan doordat ze haar cv, inclusief mediafragmenten, naar zoveel mogelijk mensen uit haar netwerk had gestuurd. Eén van hen plugde haar bij zijn radiovrienden, die toevallig net een vacature hadden. Na een paar testsessies was ze de enige overgebleven kandidaat. Zonder radio-ervaring, maar wel met de beste energie. Ze was er in salaris op achteruit gegaan, maar het gaf niets. Ze was nu thuis. Dit klopte. Voordat we ophingen, vroeg ik haar: Als je je leven van een jaar geleden en van nu een cijfer moest geven, wat gaf je dan? Ze dacht even na: ‘Vorig jaar een zes, nu een dikke acht.’ Ik ben zo trots op mijn vriendin.

Foto: Danielle Lambinon

jonna works the news

Jonna ter Veer (@jonnaveer) buigt zich in Jonna Works The News wekelijks op geestige doch inhoudelijke wijze over de (opmerkelijke) actualiteit.