Deze vrouwen doen iets goeds voor de wereld ondanks gevaar voor eigen leven

Soesma zet zich in tegen moderne slavernij en Steffi is nu drie jaar actief op Lesbos met haar eigen stichting.
Deze vrouwen doen iets goeds voor de wereld ondanks gevaar voor eigen leven

Iets goeds doen voor de wereld staat bij deze vrouwen hoog op de agenda. Ze verlieten huis en haard en vechten met liefde voor een ander. Omdat ze gewoon voelen: dit moet ik doen.

"Vanaf dat moment moesten we in het geheim afspreken, omdat het huis omringd bleek door camera’s"

Camera's
Terug op mijn kamer, besloot ik: ik kan niet terug naar huis met de wetenschap dat ik niets heb gedaan. Ik leef in de overtuiging dat je je medemens moet helpen op het moment dat die in nood verkeert. Dus ondernam ik actie. Vanaf dat moment moesten we in het geheim afspreken, omdat het huis omringd bleek door camera’s. Zelfs ik bleek in de gaten te worden gehouden. Vluchten was onmogelijk. Via via kwam ik in contact met Stichting Odanadi die jonge vrouwen en kinderen in India redt van uitbuiting. Zij deden onderzoek naar Renuka’s situatie en stelden een plan op hoe we haar konden bevrijden. Ze besloten een inval te doen.

 "Ik dacht een rustige yogavakantie te hebben, maar het eindigde in een thriller"

Rechtszaak
Dat was niet geheel zonder gevaar. Achter mensenhandel schuilt vaak een systeem van corruptie en geweld. Pooiers en kinderhandelaren vrezen voor hun inkomsten en daarom zijn ze medewerkers van de stichting liever kwijt dan rijk. Ik dacht een rustige yogavakantie te hebben, maar het eindigde in een thriller; na die inval moest ik mezelf in veiligheid brengen in een ander huis, omdat Madam intussen wist dat ik de tipgever was. Ik had slapeloze nachten en vreesde voor mijn eigen leven. Renuka is in een tehuis van de stichting geplaatst en daar heb ik gezien dat ze het goed heeft. Binnenkort zal ze getuigen in de rechtszaak tegen Madam. Maar omdat ze zich heeft durven uitspreken tegen mensenhandel leeft ze voortaan in onzekerheid. Toch leeft ze liever zo dan vastgebonden bij Madam.

Van jongs af aan heb ik gezegd dat ik me wil bezighouden met goeddoen in deze wereld en mensen helpen, maar ik had nooit gedacht dat dat op deze manier zou zijn. Mijn ideële kant is geraakt en ik voel me strijdbaar. Mensenhandel en slavernij vinden overal in de wereld plaats, maar we weten er te weinig van. Wie weet kan mijn verhaal bijdragen aan meer bewustzijn. Ik ben in elk geval bereid om op de barricaden te staan. Niet alleen voor Renuka, maar voor al die mensen die niet in staat zijn om alleen uit hun situatie te komen."
Meer info: madamisnotgood.nl

Steffi de Pous (35) werkte als yogalerares, toen ze de foto van het Syrische jongetje dat levenloos aanspoelde op het strand onder ogen kreeg. Dat maakte haar zo verdrietig dat ze besloot vluchtelingen te helpen. Ze is nu drie jaar op Lesbos actief met haar eigen stichting.

"Ik had geen idee hoe ik die mensen moest helpen, maar vond intuïtief een oerkracht in mezelf"
"Waarom doet niemand hier iets, dacht ik, waarom gaan jullie niet helpen?"

Ernstige omstandigheden
Het besef kwam pas toen ik in Amsterdam niet meer kon aarden. Waarom doet niemand hier iets, dacht ik, waarom gaan jullie niet helpen? Ik besloot drie maanden op het eiland te gaan wonen, dat is nu drie jaar geleden. Met mijn stichting werk ik in twee overvolle opvangkampen. De mensen daar hebben het zwaar; in de winter is er extreme kou, er is vervuiling, kinderen gaan niet naar school, zwangere vrouwen worden aan hun lot overgelaten en voor eten moeten de gezinnen vaak de hele dag in de rij staan.

Vorig jaar zijn er vijf mensen gestorven aan onderkoeling. Je moet je voorstellen dat ze de hele dag niets kunnen en mogen doen, daar word je knotsgek van. Om hier iets tegen te doen hebben we onder andere een communityruimte opgericht waar mensen elkaar kunnen ontmoeten, dat is heel belangrijk. En we organiseren activiteiten, zoals breien, lezen, kletsen, koekjes eten en yogalessen.

Dankbaarheid
Met mijn hulp wil ik deze vluchtelingen na alle jaren in angst een beetje het gevoel geven dat ze mens zijn. De dankbaarheid die ik terugkrijg is hartverwarmend en dat zorgt ervoor dat ik doorga.Vroeger was ik onzeker over mezelf: ben ik wel knap genoeg, sterk genoeg, goed genoeg? Misschien heb ik mezelf tot het uiterste gedreven, maar heel langzaam groeit het idee dat ik eigenlijk best oké ben."
Meer info: becausewecarry.org

window._taboola = window._taboola || []; _taboola.push({ mode: 'alternating-thumbnails-a', container: 'taboola-below-article-5deac694550b4', placement: 'Below Article Thumbnails 2', target_type: 'mix' });